Wiem, że na ten temat przewijał się już wiele razy i dla niektórych może
on być już nudny. Dość długo zastanawiałam się czy w ogóle o tym pisać, ale postanowiłam
podzielić się z Wami moją opinią na temat słynnych „50 twarzy Greya”. Całą
trylogię przeczytałam rok temu, nawet trochę ponad. Dosłownie przed chwilą
obejrzałam ekranizację pierwszej części. (post napisałam ponad tydzień temu) Książki
przeczytałam jeszcze przed rozpoczęciem się tego całego fenomenu. Nie będę się
dokładnie rozpisywać o każdej z nich, bo to bez sensu.

Zarówno „50 twarzy Greya”, jak i kontynuacje podobały mi
się. Faktem jest, że nie należą do literatury najwyższych lotów. Po za tym
romanse (myślę, że mogę to uznać za przedstawiciela tego gatunku) nie są moim
ulubionym rodzajem książek i nie czytam ich często. Ta historia mnie wciągnęła
na tyle, że dość szybko przebrnęłam przez trzy tomy. Postać Christiana jest
ciekawie zbudowana i cała jego historia stanowi dobre uzupełnienie całości.
Anastasia to typowa bohaterka takich książek, nie zdobyła mojej sympatii. Książki nie są najgorsze.

Ciekawym zjawiskiem jest ten cały fenomen. W moim otoczeniu
jest bardzo widoczny. Nim się obejrzałam to dobra połowa mojej klasy nagle
zaczęła czytać Greya. Jakby się nad tym zastanowić to tego typu historie
łatwo sprzedać, wiecie z jednej strony bogaty, przystojny i nad wyraz pewny
siebie bohater, a z drugiej nieśmiała, młoda dziewczyna, która się w nim zakochuje. To jest typowy scenariusz romansów, czasem tylko
różnią się pewne cechy- w jednej brakuje jego bogactwa, w innej jej
nieśmiałości, w jeszcze innej on jest
wampirem (nie uważam, że Grey jest podobny do „Zmierzchu, ale musiałam dodać
ten przykład) Mnie raczej męczą takie książki, ale czasem mam ochotę na coś
lżejszego. Wracając do tematu, autorka dodała dodatkowy wątek związany z
seksem, a dokładniej BDSM (wikipedia zawsze pomoże ;P) i sukces jest murowany.
Wiele osób z mojego otoczenia zaczęło więcej czytać. Myślę, że każdy ma jedną
książkę, od której zaczął tak "na poważnie" czytać, a może się mylę.. Tak czy
inaczej u mnie to był „Zmierzch”- jakoś w 6 klasie. U nich jest to „50 twarzy
Greya”. Patrząc na to wszystko z tej strony to cieszę się, że coś takiego
powstało. Ludzie zdecydowanie za mało czytają, a jeśli ta książka ma ich
popchnąć w tym kierunku to ja jestem za.

Czytałam sporo opinii na temat tej książki/filmu i niektóre
porównania mnie naprawdę zaskoczyły. Jednym z nich jest „Zmierzch”- muszę
przyznać, że jakieś elementy wspólne są, ale nie można tych książek porównywać.
Generalnie nie jestem zwolenniczką porównywania jakichkolwiek powieści, bo
każda jest inna, napisana przez innego autora, który chciał stworzyć zupełnie
inny świat. Czytałam też, że utrwala wizerunek przewagi mężczyzn nad kobietami,
a nawet nakłania do prostytucji. Jeśli ktoś tak uważa, okej. Nie wnikam, ale to
jest zwykła fikcja literacka i nic więcej. Po co się tak spinać?

Od dawna chciałam napisać na ten temat, ale wolałam najpierw
obejrzeć film, żeby mieć obraz całości. Cieszę się, że przeczytałam książkę.
Dla mnie ta ekranizacja jest zwykłym
żartem. Nie chcę porównywać tych dwóch rzeczy, bo nie pamiętam
na tyle dużo, aby móc je razem zestawić. Nie wiem od czego zacząć. Już od
pierwszych scen śmiałam się więcej niż na niejednej komedii. Niektóre, a
właściwie dobrze ponad połowa scen była nieudolnych. Dokładnie jak gra aktorska
głównych bohaterów- bardzo sztuczna. Po za tym mam wrażenie, że wszystko
zostało spłycone, a ta cała relacja opiera się na seksie i prezentach. Film w
ogóle mi się nie podobał. Nie oczekiwałam wielkiego dzieła filmowego, chociaż
takie też często mnie zawodzą (jak np. „Ida”), ale to co zobaczyłam,
komedia… Jedyna rzecz, która jako tako
ratuje ten film to soundtrack, który jest całkiem fajny. Niestety na tym koniec
jego zalet. Właściwie to jest jeszcze jedna rzecz, która wyszła producentom, a
mianowicie reklama i ogólnie cały marketing. Film przyciągnął do kin ogromną
liczbę ludzi.

Nie mogę powiedzieć, że jestem rozczarowana, zawiedziona.
Chociaż właściwie jestem, ale w inny sposób. Spodziewałam się takich uczuć.
Wiedziałam, że to nie może być lepsze od książek. Nie myślałam jednak, że film
będzie tak wyglądał. Nie byłam na nim w kinie i naprawdę się cieszę z tego
powodu, bo nie żałuję wydanych pieniędzy, a z pewnością tak by było. Post
wyszedł dość długi, ale i tak nie wyczerpałam tematu tak jakbym chciała. Jest dość chaotyczny, pisałam go zaraz po obejrzeniu filmu. ;)
Jestem bardzo ciekawa Waszych opinii na temat książek, filmu
czy ogólnie fenomenu Greya.
"Earned it"